taraftarium24

totobo

Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk

online radyo dinle

Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk

Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk

Toplumsal aralıktan söyleşimizde bugün Emre Beyefendi ile birlikteyiz. 70’lerin en şık vakitler olduğunu düşünüyor Emre Saraçoğlu. Radyoda Müziğimiz Çalıyor ismini verdiği romanından eski Türk sinemaları, naif müzikler geçiyor. Daima bu his. Sanırım şu günlerde bu türlü hissetmeye gereksinimimiz var. Öyleyse fona nostaljik en sevdiğiniz şarkıyı alın, bir de kahve, söyleşimizin tadını çıkarın. Radyoda Müziğimiz Çalıyor’un iki kişisel karakteri ile tanışın. Muharririni tanıyın. Ve müzikler daima olsun…

Artık söyleşimi düzenlerken fonda Selvi Boylum Al Yazmalım dönüyor. Sineması de çok şık değil miydi? Nostalji deyince sanırım birinci aklıma o düşüyor. Sizde radyoda hangi müzik çalıyor?

#evdeyimokuyorum


KENDİMLE İLGİLİ SAYISIZ ŞEYİ YAZARAK KEŞFEDEBİLİYORUM

– Emre Saraçoğlu kimdir? Kendini nasıl anlatır?

79 Samsun doğumluyum, orada büyüdüm; ortaöğrenimimi orada tamamladım. Üniversiteyi Ankara Üniversitesi Muhabere Fakültesi Film Televizyon Bölümü’nde tamamladıktan sonra İstanbul’a yerleştim, uzun yıllar metin muharriri olarak çalıştım. KATZZE isimli butik bir porselen markam bulunuyor, dizaynlarıyla ilgileniyorum. Sakin, bazen şaşırtıcı noktada kararlı, bazen ne yapacağına bir türlü karar veremeyen, okumayı, izlemeyi, dinlemeyi seven, romantik olduğu kadar gerçeklerden kopmayan biriyim. Sefalı olduğum kadar hüzünlü olduğumu da söylerler. Balık burcuyum, gerisini  az çok kestirim edebilirsiniz.

– Yazmaya nasıl başladınız? Yazmak sizin için ne söz ediyor?

Yazmak benim için günlük koşuşturmanın dışında, kendimi samimi olarak söz edebildiğim, süreci yorsa da yeterli gelen, âlâ hissettiren bir fiil. Yazmaya üniversite yıllarında başladım, yazıp attığım bir güruh şeyden sonra kitap yazmaya karar verdim.

İnsan her gün yaşadıkça, okudukça, yeni şeylere şahit nispeten büyüyor, bu kalemine de yansıyor. Yazmayı bu yüzden de kıymetli buluyorum. Kendimle ilgili sayısız şeyi yazarak keşfedebiliyorum.

– Bir yazma rutininiz var mı?

Sabah saatlerinde, velev çok erken. Öğlene kadar, günlük işler ağırlaşmadan… Her gün oturup yazamasam da haftanın muayyen günleri kesinlikle yazmaya çalışıyorum. Yazmak boş vakit bulduğunda değil, daima olarak yapıldığında meal kazanan, kendini bulan bir edim. Ne yapıp edip yazmak durumunda hissediyorum kendimi, öteki türlü metinden kopmaya başlıyorum.

– Pekala yazarken nasıl bir Emre var? Gündelik hayattan uzaklaşan Emre’yi görüyor musunuz?

Sakin görünen; lakin başı karışık bir Emre var. Sıradanda de başım karışıktır, kitap süreci başlayınca yeterlice karışıyor başım. Sakinleşmek ve sadeleşmek için mütemadi notlar alıyorum, etrafıma yapıştırıyorum, unutmamaya, notların başımı meşgul etmemesine çalışıyorum. Günlük ömürden uzaklaşmak güçlükle olsa da en azından üç saat boyunca yazıyorum, arınma üzere, telefonun sesini kapatıp, toplumsal medyaya hiç bakmadan, velev gazete bile okumadan yazmak güzel hissettiriyor.

KİTABA ISMINI VEREN MÜZIK, ASLINDA OKURLARIN AKLINDAN GEÇEN MÜZIK

 

– Radyoda Müziğimiz Çalıyor, 2. romanınız. 70’lere sürükleyici bir yolculuk yaptırıyorsunuz? Yazarken nasıldı? Yolda önünüze neler çıktı?

Yazarken bir güruh şey öğrendim. Kitap yazmayı sevmek için bir sebep daha bana kalırsa. Hiçbir şey yola çıktığınız üzere bitmiyor. Çok şey öğrenerek, çok takıla tökezleye; fakat daima ahir yeterli hissederek, “İyi ki yazdım!” diyerek geçen bir mühlet oldu. Karakterlerin içine girdikçe de farklı katmanlar buluyorsunuz. O karakterin neden o denli yaptığını ya da yapmadığını çözmeye çalışıyorsunuz. Birilerini anlamak için daha âlâ bir yol olamaz diye düşünüyorum. Sıkı bir empati antrenmanı üzere bana kalırsa kitap yazmak.

– İnsanın aklına artık bu romanı açacağım ve nostaljik müzikler dinleyeceğim diye düşüyor. Tamam, tahminen de yalnızca benim aklıma düştü. Lakin siz yazarken bence çok müzik dinlediniz, gerçek mu? Kitaba ismini veren o müzik hangisi?

Ben olağanda de bu stil müzikleri dinleyen, seven biriyimdir. Kitap için özelikle dinlediğim bir şey olmadı. Kitap yazarken lafsız müzik dinlemeye çalışıyorum, aksi halde kitap yazarken laflara takılıp ne yazacağımı unutuyorum. Kitapla eş giden bilhassa bir müzik yok; fakat okuyanlar bana motamot söylediğiniz üzere kitapla birlikte daima eski müzikler geldi aklımıza dedi. Zira o devri çoğumuz eski sinemalardan ve sinemalara eşlik eden müziklerden biliyoruz. O devir aklımıza gelince müzikler da birlikte geliyor velev istemez. Kitaba ismini veren müzik, aslında okurların aklından geçen müzik… Benim aklımda bir müzik var; lakin onu sonlandırmak ve bir müziğe bağlamak istemedim.

– Kahramanımız Handan Leyla nasıl bir karakter? Onu kurgularken esin kaynağınız neydi?

Handan Leyla güçlü bir karakter. Aslında bir anti-kahraman da denilebilir. Var olmak için gereken neyse yapmış, oyunu kuralına nazaran oynamış biri. Gelgelelim vakti gelince çekilmeyi de bilmiş, hayatı kavramış bir hatun. Ne yaptığının bilincinde olmuş. İstemese de yaptığı şeyler olmuş; ancak hizmet için yaptığını bilmiş… Aşkta şansızlıkları olmuş; fakat yıldızlar çok kendilerine dönük olduklarından aşk hayatlarının memnun olması pek beklenemez. Handan Leyla da o denli biri. Onu kurgularken şahsi biri yoktu aklımda. Bir yıldız vardı ve sevdiğim, sevmediğim özellikleri onun kişiliğinde ete kemiğe büründürdüm.

ŞAYET AKLINIZDA DAIMA KİTABINIZ, KARAKTERLERİNİZ VARSA ZATI İLHAM DA GELİYOR

 

– Evet sormak istiyorum, neden 70’ler? Kişisel bir sebebi var mı?

70’li yıllar benim zatî olarak çok sevdiğim bir devir. Bana kalırsa Türkiye’nin ve velev yerkürenin son şık devri diyebilirim. Ruhu, müzikleri, plastik anlayışı, moda duygusu olarak da severim. O yılları yaşamadım, yalnızca sinemalardan, kitaplardan okudum, izledim. Tahminen de o sinemalardan aldığım duyguyu sevdiğim için o yıllara bir sempatim vardır; lakin bir devirde yaşamak isteseydim o yılları seçerdim.

– Romanda bir öteki karakterimiz, müellif. Bu türlü kitaplarda daima merak ederim, müellif bu karaktere kendinden ne kadar yüklüyor, kendini ne kadar açık ediyor diye? Bu soruyu artık size yöneltsem…

Aslında müellifler, kitaplarındaki tüm karakterlerde mevcuttur, az ya da çok herkesin kanında müellifin izi bulunur. Kimi çok açık eder, kimi açık etmez; lakin kitabın müellifini az çok tanıyorsanız kim olduğunu, hangi karakterin gerisine gizlendiğini kolaylıkla bulabilirsiniz. Ben sevdiğim, takip ettiğim, hususî hayatını bildiğim müellifleri, kitaplarında daima bulurum ve bunu keşfetmek çok zımnî bir haz verir. Ben Radyoda Müziğimiz Çalıyor’un roman bireyi olan yazarda oldukça bulunuyorum. Benzeri yazı süreçlerinden geçmiş kimseleriz.

– Lakin?

Fakat o benden daha kararsız biri, muhite nazaran şekillenen biri, kendi kararları konusunda biraz zayıf bir karakter. Lakin kitabın ahir kendini bulma konusunda şık bir adım atıyor.

– Romanda her bir kısım, bir müelliften ya da şairden alıntı ile başlıyor. Onları neye nazaran seçtiniz? O kısmı en âlâ onlar mı anlatıyordu, yoksa sizin için kişisel isimler mi?

O alıntılar hem çok sevdiğim muharrirlerin kitaplarından, hem de o kısmı en âlâ anlattıklarını düşünerek seçtim. Roman yazmak uzun bir süreç olduğu için, diğer kitaplar da okuyorsunuz ve başınızda daima romanınız oluyor. Bir kitap okurken, aklınızdakine makul duyguyu buluyorsanız çabucak kullanmak üzere kenara ayırıyorsunuz… Bu alıntılar da bu türlü gelişti roman yazım sürecimde.

– Nasıl bir yazarsınız? O birinci cümleyi bulduktan sonra gerisi gelir mi, yoksa dağınık mısınız? İlham perisine inanır mısınız mesela?

İlham perisine inanmam, çalışmaya inanırım. Kitabınızla yaşamaya, onu aklınızda daima top üzere çevirmeye inanırım. Şayet aklınızda daima kitabınız, karakterleriniz varsa zati ilham da geliyor. Ancak bu onunla çok yatıp kalktığınız için doğal olarak geliyor bana kalırsa. Hiç beklemediğiniz anlarda çıkageliyor ve çok da memnunluk verici oluyor.

CINSLER KONUSUNDA TAKINTILI BİR MUHARRIR DEĞİLİM, NASIL HİSSEDİYORSAM O DENLI YAZIYORUM

 

– Handan Leyla, romanın ahir kendi kaleminden bir kısma şöyle bir başlık atmış: “Sadece kitabımın değil, hayatımın en hoş sahifesi.” Sizin bu kitapta o denli bir kısmınız var mı?

Benim için en şık kısım, Handan Leyla’nın meskenden kaçıp kendini bulmak için yollara düştüğü kısımdır. Orayı çok severek yazdım. Hem aklımda eski Türk sinemaları vardı hem de birinin kendini gerçekleştirmek üzere başladığı bir süreci önemsediğim için.

– Birinci romanınızı bundan 9 yıl evvel yazmıştınız: Alaturka-Kırık Gönül Müzikleri. 2. roman için neden 9 yıl ara verdiniz?

Uzunca bir araydı evet, zira yazmam değil okumam gereken bir periyot olduğunu düşündüm birinci kitabımdan sonra. Okuyacak her devir çok kitap var elbette; lakin o periyot yalnızca okumak istiyordum. Hayli ağır çalışıyordum ve yazmak için ne vaktim ne de kendimi verebilecek bir durumum vardı. Kitap yazmak büsbütün kendini adamakla ilgili, ağır bir süreç. O sürece girmeden yazamıyorum. Radyoda Müziğimiz Çalıyor, bir güruh şeyin ağırlaştığı bir periyotta, kendisi geldi ve güya kendini çetinle yazdırdı. Kitabın başına oturup yazmak için istek duyuyordum. 2 yılda tamamladım.

– Pekala birinci roman bir polisiye idi. Artık ise bir aşk romanı. Üçüncü romanınız bir diğer tıpta olabilir mi demek bu? Üçüncüyü yazmaya başladınız mı?

Başladım, heyecan duyduğum bir metin oluyor. Benim için nasıl başlarsam o denli gidiyor. Şayet içime sinmiyorsa yazdıklarım, sonrası da gür gelmiyor. Cinsler konusunda takıntılı bir muharrir değilim, nasıl hissediyorsam o denli yazıyorum. Aslında hayattaki derhal her şey için kısıtlanıyoruz, kitap yazarken özgür olmak istiyorum. Kendi kendimi bir çeşitle kısıtlamak istemeden, ya da bunu yazarsam şu anlaşılır demeden yazmak istiyorum ve yazıyorum.

Damla Karakuş: Teşekkür ederim.

Emre Saraçoğlu: Teşekkür ederim.

*

Damla Karakuş

Instagram:

Beğen

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir